Nieuwe job en Yaoundé: eerste indrukken

Vandaag precies een maand geleden dat ik nog iets schreef op onze blog!

Graag deel ik met jullie mijn eerste indrukken van mijn nieuwe taak en van Yaoundé, de stad waarin ik nu woon.

Maar eerst en vooral wil ik jullie vertellen dat alles prima gaat met Djoumai en de kinderen in Bourha, op ongeveer 1.300 km van Yaoundé!

De paasvakantie is hier net begonnen en de vreugde kon dus niet op bij George en Stef. Stef kwam vorige vrijdag met een goed rapport naar huis: hij is 6^e op 26 klasgenoten met een gemiddelde van 16/20. Niet slecht van Stef die van school veranderde na de kerstvakantie en die nu stilletjes aan naar het einde van het 2^e studiejaar gaat. George (1^e kleuterklas) heeft geen rapport gekregen maar zijn juf vertelde Djoumai dat George niet van het type is dat zich laat doen… (nogal een sterk karakter…).

Volgend schooljaar zitten ze terug (hopelijk dan voor enkele jaren!) in een andere school, in Yaoundé!

Het metselwerk van ons nieuw huis in Bourha is ook net achter de rug. We wachten nu op begin mei om er het dak op te zetten.

                                                    Mijn voorlopige wijk in Yaoundé

Yaoundé, de politieke hoofdstad van Kameroen, valt mij best mee. Yaoundé is niet nieuw voor mij, ik heb hier nog gewoond van september 1994 tot juni 1995, toen ik hier wat Afrikaanse filosofie en theologie studeerde en werkte met de straatkinderen.

Ondertussen is er heel wat veranderd. De binnenstad is wat verzorgder geworden en er zijn enkele nieuwe residentiële wijken aan de buitenrand van deze stad, vooral voor de rijkere klasse. Sinds een maand woon ik in één van deze wijken (Cité de la Paix) maar ondertussen ben ik op zoek om een huis te huren in een ‘gewonere’, middenklasse wijk, dichter bij mijn werk en bij het centrum van Yaoundé. Niet gemakkelijk om een goed huurhuis te vinden aan een lagere prijs, je hebt veel geduld nodig! Ik hoop voor midden april een huisje te vinden.

Mijn taak bestaat uit veld –en bureauwerk: de ontwikkelingsprojecten van mijn nieuwe werkgever, de Belgische NGO DISOP (Dienst voor Internationale Samenwerking aan Ontwikkelingsprojecten), bezoeken en analyseren, verslagen maken en zien waar we dit jaar op een verantwoorde manier kunnen financieren.

Met mijn technische ervaring in het Agricultural Training Project (ATP) van Kumbo, waar ik de laatste 5 jaren werkte, kan ik nu ook een technische assistentie geven aan de verschillende ontwikkelingsprojecten van DISOP.

                       Aanwijzingsbord Familiale landbouwschool van Mararaba (Oostelijke Regio)

DISOP steunt vooral Familiale landbouwscholen (EFA = Ecole Familiale Agricole) in Kameroen, scholen die een positieve waardering aan de landbouw willen geven door jonge mensen te vormen in landbouw, veeteelt, tuinieren, enzovoorts. We liggen hier volledig in de lijn van de landbouwpolitiek van dit land.

Heel typisch voor deze scholen is dat ze gedragen worden door de oudervereniging. De ouders van de leerlingen hebben de leiding van deze scholen en proberen leerlingen en leerkrachten aan te moedigen. DISOP gelooft dat het alleen op deze manier is dat een Familiale landbouwschool duurzaam kan zijn, op lange termijn kan voortbestaan. Ik schrijf er later nog heel wat meer over!

                      Enkele leerlingen van de Familiale landbouwschool van Bouam (Oostelijke regio)

Ik wil dit artikel besluiten met een kleine anekdote. Toen ik op 18 jarige leeftijd mijn hogere studies begon gaf mijn vader mij een raad dat ik nooit kan vergeten: ‘Filip, vergeet nooit dat je de zoon van een ’werkmens’ (handenarbeider) bent!’ Ik heb de indruk dat DISOP en ik op het goede pad zitten: jonge mannen en vrouwen aanmoedigen, waarderen en vormen in hun arbeid als landbouwer, veeteler, timmerman, metser, naaister… in een land waar de handenarbeid ondergewaardeerd wordt, in een land waar alleen bedienden, mannen/vrouwen in uniform overgewaardeerd worden…

(wordt vervolgd)

Maroua - Yaoundé

Na twee volle maanden Maroua in het Uiterste Noorden van Kameroen stond vorige week de reis naar Yaoundé, de hoofdstad van Kameroen, voor de deur! Om eerlijk te zijn was het met pijn in het hart om deze voor mij vertrouwde regio te verlaten: ik laat er vrouwe en kinderen, vrienden en ons huisje achter. Als alles meezit zie ik Djoumai, George en Stef over vier maanden terug. Maar ja, Yaoundé en mijn nieuwe taak zijn op mij aan het wachten! Dan maar de nodige moed bijeen scharrelen en op weg naar ergens het ongekende!

Woensdagmorgen 23 februari nam ik dan de bus Maroua - Ngaoundéré. Normaal zou ik die avond vanuit Ngaoundéré de trein naar Yaoundé nemen maar een treinontsporing (een goederentrein, zonder slachtoffers) veranderde mijn plannen. Ik mocht een nachtje in Ngaoundéré verblijven en de trein naar Yaoundé vertrok met 24 uren vertraging op donderdagavond. Ik neem altijd een eerste klasse zitplaats, blijf zitten met mijn schoenen strak aan want je weet maar nooit of het deze keer de beurt is aan de passagierstrein om te ontsporen... (Ik mocht het al eens meemaken…)

Vrijdagmorgen rond 9u kwamen we dan in Yaoundé aan na een veilige maar vermoeiende treinreis van 15 uren (voor ongeveer 800km). Een dreigende regenbui maakte het mij mogelijk het op een loopje te zetten tussen het treinstation en het nabij gelegen hotel Tango. Ik slaagde in mijn ontsnapping en de regen viel in bakken naar beneden net toen ik de treden van het hotel onder mijn voeten kreeg. Diezelfde vrijdag in de namiddag had ik al mijn eerste vergadering. De aanwezigen hadden dan toch wat medelijden met mij en na twee uren vergaderen en de nodige zwarte koffie (het overschot van ’s morgens!) mocht ik mij in hotel Tango terugtrekken om te rusten.

Deze morgen (zondag) kwam Gabriel mij ophalen, een jonge politieman afkomstig uit het Noorden. Hij en zijn vrouw hebben een net niet afgewerkt huis waar ik rustig kan verblijven in afwachting van het vinden van een vaste stek voor mij en mijn gezin. Dat kan enkele weken in beslag nemen. Ik ben heel dankbaar voor dit voorlopig verblijf want verblijven in een hotel maakt de beurs vlug leeg…

Na enkele dagen reizen, vanaf morgen, terug aan het werk en ondertussen op zoek naar een huis! (wordt vervolgd)

Enkele recente foto's vanuit Bourha

Ik ben net terug van Bourha waar Djoumai en de kinderen verblijven.
Ik heb er enkele foto's van George en Stef genomen.
Geniet ervan!

Werk aan de winkel!

Even de draad terug oppakken… Na vier en een half jaar werken verliet ik einde november 2010 het ‘Agricultural Training Project (ATP)’, een partnerorganisatie van de Vlaamse NGO Broederlijk Delen. Op 18 december kwam ik dan in Maroua aan waar Djoumai, de kinderen en ik onze vaste stek hebben. We kregen er de kans om samen een anderhalve maand door te brengen, om van elkaar en het Uiterste Noorden van Kameroen te genieten.

Op 1 januari 2011 begon ik dan voor DISOP te werken. DISOP staat voor ‘dienst voor internationale samenwerking aan ontwikkelingsprojecten’. DISOP is een vzw naar Belgisch recht, opgericht in 1961 en erkend door de Belgische overheid als NGO voor ontwikkelingssamenwerking. Ze is een ervaren NGO ten dienste van een authentieke en reële ontwikkeling van de minder bedeelde volkeren in de wereld. Gevestigd in Brussel, met een ploeg van een vijftiental mensen, experts op het vlak van het beheer van ontwikkelingsprojecten en enkele multidisciplinaire profielen; een deel van de ploeg bestaat uit vrijwilligers. DISOP heeft regionale kantoren in Brazilië, Guatemala, de Filippijnen, Kameroen en Mozambique.

Voor meer informatie m.b.t. DISOP kan u altijd de volgende website bezoeken: www.disop.be

Ik ben de technische directeur van DISOP in Kameroen. Concreet betekent dit dat ik de ontwikkelingsprojecten van DISOP in Kameroen bezoek, opvolg en technische bijstand geef. Momenteel heeft DISOP niet zoveel projecten in Kameroen maar ze willen hun activiteiten in dit Afrikaanse land uitbreiden. En dat is één van mijn taken: goede en degelijke partners te vinden om met hen samen te werken aan de ontwikkeling van Kameroen.

DISOP steunt vooral de familiale landbouwscholen (EFA) in Kameroen. Mijn eerste opdracht bestaat erin deze scholen te bezoeken en te leren kennen zodat ik weet wat er in deze scholen omgaat. Deze weken bezoek ik de scholen in het Noorden van Kameroen. Einde februari ga ik dan de familiale landbouwscholen in de Oostelijke Regio bezoeken.

Deze EFAs zijn uniek in hun opzet. Ze worden gedragen door de plaatselijke oudervereniging die de school volledig beheert. Een hele uitdaging voor de ouders maar eveneens een verzekering van de duurzaamheid van deze scholen. Ze zijn ook uniek in hun pedagogie van de alternantie (afwisseling), dit wil zeggen dat er een voortdurende wisselwerking is tussen het milieu waarin ze leven en de lessen op school.

Volgende week vertrek ik naar Yaoundé, de hoofdstad van Kameroen, van waaruit ik zal werken. Het is niet mijn eerste keer om in deze hoofdstad te wonen. In 1994 heb ik voor een jaartje verbleven (studies) vooraleer naar het Noorden van Kameroen te gaan werken. Ik moet er nu wel een huisje vinden waar ik met mijn gezin kan wonen. Begin juni, na het schooljaar, komen Djoumai en de kinderen mij er dan vervoegen. Het wordt dus nog enkele maanden op de tanden bijten vooraleer we elkaar terugvinden. We hopen in Yaoundé ook werk te vinden voor Djoumai. Terug een hele nieuwe uitdaging voor ons maar we zien het wel zitten!

Internethuwelijk

Een jaartje geleden kreeg ik een email van Abdou, één van mijn oud leerlingen uit het college van Mokolo, met een heel bijzondere vraag: “Prof, sinds een jaar heb ik contact met een Amerikaans meisje via Skype (internet). Onze relatie via Skype heeft zich verdiept en nu hebben we het plan te trouwen. Wat denkt u hiervan prof?”

Mijn eerste gedachte: Nu beginnen Afrikanen mij ook al te beschouwen als een ‘expert’ in ‘gemengde huwelijken’?

Mijn tweede gedachte ging naar het verhaal van jonge vrouw uit Kumbo, Fadi:

Fadi mocht voor enkele weken op vakantie bij haar tante en nicht Aissatou in Yaoundé, de hoofdstad van Kameroen. Een hele belevenis voor haar, voor de eerste keer naar het onbekende van een grote stad. Wat ze niet wist was dat ze niet de enige bezoeker van haar tante zou zijn. Aissatou was in ‘blijde verwachting’ van haar verloofde Gérard, een Belg die ze had leren kennen via internet en die haar nu voor de eerste keer zou bezoeken. De spanning was te snijden in het huis van tante. Alles werd in orde gebracht om de blanke man te ontvangen: grote kuis van het huis en omgeving, het opmaken van Aissatou (met bijzondere aandacht voor het kapsel), de aankoop van bier (tja, een Belg!),… Aissatou was in de wolken en Fadi liep er een verloren bij en wist niet goed wat er aan de hand was.

En dan was het uiteindelijk zover, Gérard kwam deze namiddag aan met de vlucht van SN Brussels. Fadi mocht mee naar de luchthaven. Niet dat ze zo geïnteresseerd was om de blanke verloofde van Aissatou te zien, ze had meer zin om de internationale luchthaven van Nsimalen te zien. Toen Aissatou haar verloofde zag sprong ze hem in de armen. Gérard wankelde en had even problemen om zijn evenwicht te behouden: zo een ‘lichamelijk’ onthaal had hij waarschijnlijk niet verwacht…

De avond was feestelijk, een fijne maaltijd (kip met frietjes) met een frisse pint bier. Terwijl Fadi nog aan het nadenken was over haar ervaring in het prachtige gebouw van de luchthaven merkte ze dat mijnheer Gérard regelmatig naar haar staarde… Ze begreep het allemaal niet goed…

De volgende dag gebeurde er iets vreemd. Aissatou kwam al huilend bij Fadi en stortte haar hart uit. Blijkbaar was de eerste nacht niet zo goed verlopen tussen de verloofden: “Gérard vindt mij te dik!” Wat moest Fadi hierop zeggen? Ze probeerde haar nichtje te troosten… Blijkbaar had Gérard zich Aissatou anders voorgesteld?

In de namiddag ging Aissatou met haar moeder enkele inkopen doen op de lokale markt. Gérard was alleen met Fadi in het huis. Hij sprak Fadi aan en vroeg haar of ze vijf minuten voor hem had. Fadi stemde in en zette zich neer. Gérard zei haar dat hij niet echt geïnteresseerd was in een meisje als Aissatou maar dat hij veel voelde voor haar, of het dus niet mogelijk was iets te beginnen met haar. Fadi reageerde verbijsterd: ‘Maar Aissatou is uw verloofde en ze is mijn nicht!” Fadi verliet ontsteld het huis en ging wat rondlopen in de wijk om te bekomen…

Er gingen enkele dagen voorbij en Aissatou en haar moeder merkten de stijgende interesse van Gérard voor Fadi, Gérard stak het niet onder stoelen of banken. Fadi ging het huis zo veel mogelijk uit om contact met Gérard te vermijden. Maar een confrontatie werd onvermijdelijk: de moeder van Aissatou vond Fadi een eindje verder in de wijk en vraagde haar zo vlug mogelijk het huis te verlaten en naar haar dorp terug te keren. Fadi nam diezelfde avond de bus naar Bamenda.

Toen ik op een avond rustig een Beaufort Light aan het drinken was bij Edwin kwam Fadi langs. Ik vroeg haar enthousiast naar haar vakantie in Yaoundé en haar reactie luidde: ‘Jullie blanken!”. Ze vertelde mij het ganse verhaal en ik kon niet wegsteken dat ik rood werd van schaamte. Ik verontschuldigde mij (in naam van al die blanken) en gaf haar iets te drinken.

Om eerlijk te zijn, ik beantwoorde de email van mijn oud leerling Abdou niet en gaf kans aan de Stilte en de Tijd om hun werk te doen. En jawel, Abdou had de stilte van zijn prof begrepen, einde dit jaar gaat hij trouwen met een meisje uit zijn dorp!

Droog seizoen nieuws vanuit Maroua in het Frans - Nouvelles de la saison sèche à Maroua

Beste Nederlandstalige familie en vrienden,

Hopelijk nemen jullie het mij niet kwalijk dat ik sommige Nederlandstalige artikelen in het Frans vertaal. Na 16 jaren in Kameroen gewerkt te hebben heb ik een groot aantal Franstalige vrienden (van Kameroen en elders) die geïnteresseerd zijn in mijn werk en mijn gezin. Op deze manier hoop ik deze mensen met mijn blog te mogen bereiken. Dank voor het Vlaamse begrip!

Chers amis,

Comme promis au mois de décembre dernier, ici une traduction de mon dernier écrit en langue française. J’espère de continuer dans ce sens, si un jour le temps ne me permets pas, veuillez m’excuser !

Maintenant que j'ai obtenu un mois de congé (janvier), je prendrai bien soin de mon blog! Voici quelques nouvelles de l'Extrême-Nord du Cameroun, Maroua!

Contrairement à vous en Belgique, nous sommes ici en saison sèche, la peau est sèche, les températures ne sont pas si élevés (entre 15 et 20 ° C), pendant la nuit nous dormons avec un pull, nous avons beaucoup soif (l'humidité est faible et donne une gorge sèche) et le vent d'harmattan (du sable très fin en provenance du désert du Sahara) nous donne des petites blessures dans le nez. Pas du tout une mauvaise période pour nous, surtout en raison des températures modérées. En avril, le thermomètre ne sera pas aussi clément pour nous ...

Au début de cette semaine nous avons reçu de mauvaises nouvelles par téléphone: Gerda, la marraine de George est décédée subitement. Elle est venue nous rendre visite jusqu’à deux fois : à Mokolo (2004) et Kumbo (2008). Avec gratitude nous pensons à l'amitié de Gerda pour nous. Nous présentons à Jean-Pierre nos sincères condoléances. (voir photo ci-dessous)

Djoumai bat son plein dans la construction! Je savais que depuis des générations les ‘Maenhoutjes’ étaient possédés du virus de construction mais je ne savais pas qu'il était contagieux chez les couples! Djoumai construit sa maison à Bourha (son village) avec son épargne ! Elle suit les travaux de jour en jour et de temps en temps je lui rends visite avec quelques commentaires sur la construction. Je trouve cette initiative de Djoumai plutôt audacieuse et j’espère que son épargne sera suffisante pour achever la maison! (voir photo ci-dessous)

Mardi dernier, après les congés de Noël, nos deux écoliers, George et Stef, sont retournés à l’école. George, le cadet qui fréquente l’école maternelle n’était pas dans sons assiette ce jour-là et les larmes ont coulés. Stef et George continuent de suivre l’enseignement en langue anglaise.

Moi-même je vis entre Maroua (où nous avons notre maison) et Bourha (où se trouvent Djoumai et les enfants) ce mois de janvier. Mes visites à Bourha m’apportent beaucoup de souvenirs (j'ai travaillé durant huit ans à Bourha) : visites aux amis, des informations sur les réalités agricoles, confrontations avec certains projets que j'avais commencés dans le temps et qui ne fonctionnent plus, rencontre avec la pauvreté, ... Franchement, Bourha n'a pas progressé ces dernières années (et pas seulement Bourha, c'est la situation générale au Cameroun), il y a même une légère dégradation. Parfois, je ressens le devoir que j’ai encore quelque chose à faire à Bourha, que ma mission à Bourha n'est pas encore fini ... A ce moment, il est bon de revenir pour quelques jours à Maroua pour tout digérer ... J'ai apparemment perdu mon cœur à Bourha et on ne sait jamais qu’un jour je vais la retrouver là-bas… (voir photo ci-dessous)

 À Maroua je fais de mon mieux pour bien préparer mon nouveau boulot que je commencerai début février: tisser des contacts, lire et relire des rapports, faire un rapport sur la récente visite du responsable des projets de DISOP (mon nouvel employeur)... J'essaie aussi à arranger certaines petites dans notre maison à Maroua avec l’aide de Saidou, un ami entrepreneur.

Grâce à l'antenne parabolique je regarde BVN, la chaîne de télévision de la Flandre et le Pays -Bas. Intéressant de suivre les nouvelles belges au Cameroun. Mais pour être honnête, je n’y comprends plus grand chose!

Droog seizoen nieuws vanuit Maroua

Nu ik een maandje verlof heb (januari) moet ik mijn blog goed verzorgen! Hier dus wat nieuws vanuit het Uiterste Noorden van Kameroen, Maroua!

In tegenstelling tot jullie in België zitten we hier volop in het droog seizoen: onze huid staat droog, de temperaturen liggen niet zo hoog (tussen 15 en 20°C), ’s nachts slapen we met een pull aan, we hebben veel dorst (de vochtigheidsgraad ligt laag en zorgt voor droge kelen) en de harmattan wind (heel dun woestijnzand dat van de Sahara woestijn komt overgewaaid) zorgt voor kleine interne neuswondjes. Al bij al een niet zo slechte periode voor ons, vooral omwille van de matige temperaturen. In april zal de thermometer niet zo mild voor ons zijn…

In het begin van deze week kregen we heel slecht nieuws via de telefoon: Gerda, de meter van George, is plots overleden. Samen met haar echtgenoot Jean-Pierre kwam ze ons tot tweemaal toe bezoeken, in Mokolo (2004) en Kumbo (2008). We denken dankbaar terug aan de gemeende vriendschap van Gerda voor ons gezin. Hiermee betuigen we ons gemeend medeleven aan Jean-Pierre bij het verlies van zijn lieve echtgenote.

    Jean-Pierre en Gerda met op de voorgrond Stef en op de achtergrond de waterval van Kikoo (2008)

Djoumai is volop in de bouw! Ik wist dat de Maenhoutjes sinds generaties van het bouwvirus bezeten waren maar ik wist niet dat het ook besmettelijk was in koppels! Met haar eigen spaarcentjes is ze een huis aan het bouwen in Bourha, haar geboorteplaats. Ze volgt er het werk van dag tot dag en ik mag haar regelmatig eens bezoeken met mijn nodige commentaren op de bouwperikelen, dat kunnen jullie zich wel inbeelden. Ik vind het toch wel een gedurfd initiatief van Djoumai en hoop dat haar spaarcentjes genoeg zullen zijn om het huis af te werken!

                                       Huis in aanbouw in Djoumai's geboorteplaats Bourha

George en Stef gaan sinds vorige dinsdag terug naar school. George, onze jongste en in de eerste kleuterklas, zag het blijkbaar niet zo goed zitten en er kwamen traantjes van pas… Ze blijven het onderwijs volgen in de Engelse taal.

Ikzelf woon tussen Maroua (onze vaste stek) en Bourha (waar Djoumai en de kinderen zijn). Dat brengt heel wat herinneringen voor mij met zich mee (ik werkte 8 jaren in Bourha), bezoekjes van bevriende gezinnen en dorpen, informatie over de plaatselijke landbouwrealiteiten, confrontaties met bepaalde door mij begonnen projecten die niet meer werken, confrontaties met armoede,… Om eerlijk te zijn, Bourha is er niet op vooruit gegaan de laatste jaren (en niet alleen Bourha hoor, het is de algemene situatie in Kameroen), er is zelfs een lichte terugval. Soms voel ik dat ik iets moet doenn in Bourha, dat mijn opdracht hier nog niet beëindigd is… Op dat moment is het goed enkele dagen terug te gaan naar Maroua om het allemaal te laten bezinken… Ik heb blijkbaar mijn hart verloren in Bourha en misschien moet ik het op een dag toch maar nog eens in Bourha gaan zoeken…

In Maroua probeer ik mijn werk dat volgende maand start zo goed mogelijk voor te bereiden: contacten leggen, verslagen lezen en herlezen, verslagen maken van het laatste bezoek van de projectverantwoordelijke van DISOP (mijn nieuwe werkgever) in december 2010,… Ik probeer ook wat kleine dingen aan te passen/te veranderen/te verbeteren in ons huis in Maroua samen met Saidou onze klusjesman.

Ik blijf ook de Belgische politiek volgen vanuit Maroua. Via de paraboolantenne kan ik BVN volgen, de Vlaams Nederlandse wereldzender, volledig in de Nederlandse taal. Leuk om het Belgische nieuws vanuit Kameroen te mogen volgen! Maar om heel eerlijk te zijn, ik begrijp er toch wel niet alles van!